كــــوروش

شریف ترین دل ها دلی است که اندیشه آزار کسان در آن نباشد

بخشندگي را از گل بياموز،

 زيرا حتي ته كفشي كه لگدمالش مي‌كند را هم خوش بو مي‌كند

**

غنچه از خواب پرید و گلی تازه به دنیا آمد؛

 خار خندید و به او گفت: سلام و جوابی نشنید.

 خار رنجید ولی هیچ نگفت ؛

 ساعتی چند گذشت, گل چه زیبا شده بود .

دست بی رحمی آمد نزدیك ؛

 گل سراسیمه ز وحشت افسرد ؛

لیك آن خار در ان دست خزید و گل از مرگ رهید.....

 صبح فردا كه رسید خار با شبنمی از خواب پرید

 گل صمیمانه به او گفت : سلام

گذشت ،لحظه های با تو بودن

ودر پاییز عشقمان

نامی ازدوست داشتن باقی نماند

چقدر زود گذر بود قصه های من و تو

ودر آن روز که دست بیرحم تقدیر

درو کرد گندم زار دلهایمان را

وتهی شد همه جا از عطر گل عشق

ودر کوچ پرنده های غمگین

در آن کویر آرزو

شاعری دل شکسته و تنها

می نوشت شعری به یاد با هم بودن ها

شعری برای خشکیدن گلهای عشق در مزرعه ی دوست داشتن ها

قطره اشکی به یاد همه ی خاطره ها...

بوی غربت میدهم اما غریبه نیستم

                                                                 اگر چه می دانی که در غریبی زیستم

مثل رودی بستر این خاک طی کرده ام

                                               تا بفهمم عاقبت در جستجوی کیستم

روبروی آینه شب تا سحر غم می خورم

                                    تا بفهمم عاقبت سایه ی گم گشته ی کیستم

اگر چون کبک می خوانم اگر چون کوه خاموشم

                                       صدای توست در فکرم خیال توست در ذهنم